رحیمو دا ساہ کھلݨ پئے ڳیا۔ اوں دل اچ فیصلہ کیتا تے آکھیا: "علم!"
بس ول کیا ہا۔ سونے دا دروازہ اینویں چمکیا جیویں اسمان تے بجلی لشکدی ہووے۔ دروازے تے بݨے ہوئے نشان سونے توں نیلے تھی ڳئے۔ ٹٻے دی ساری ریت ساوے رنگ اچ چمکݨ پئے ڳئی۔
او آواز ایں واری کھِل پئی:
"واہ چرواہے! ݙوجھا جواب وی سچا ہا۔ علم واقعی ونڈݨ نال ودھدے۔ تیکوں ݙساں، سو سالاں اچ پہلی واری کئیں ݙو سوالاں دے جواب سہی ݙتن۔ پر سُݨ، تریجھا سوال سب توں اوکھا اے۔ ایندے جواب تے تیݙی جان تے تیݙی نیت ݙوہیں دا امتحان اے۔"
رحیمو دے کن کھڑے تھی ڳئے۔ ہوا وی رُک ڳئی ہئی۔ بھیݙاں وی چُپ کر تے دروازے دو ݙیکھدے پئے ہن۔
آواز آئی:
"تریجھا تے آخری سوال: جے میں تیکوں ایہ سارا خزانہ ݙے ݙیواں، تاں توں سب توں پہلے کیا کریسیں؟ یاد رکھ، تیݙے دل دی گاٖلھ میں سُݨ گھنساں۔ کوڑ الیسیں تاں اتھائیں ریت تھی ویسیں۔"
رحیمو دے سامݨے اوندی پوری زندگی آ ڳئی۔ اوندی غریبی، ماء دی کھنگ، ترٹی ہوئی جھگی، پھٹے ہوئے پیر... تے نال ای اوندے گاؤں دے او لوک وی یاد آ ڳئے جیڑھے اوں وانگوں بھُکھے سُمدے ہن۔
او کیا جواب ݙیسی؟