رحیمو ہک پل سوچیا۔ اوندے سامݨے سونے دا دروازہ ہا، پچھوں غریبی ہئی۔ پر اوندے دل اچ ہک شک وی ہا۔ اوں ہمت کر تے آکھیا:
"خزانہ گھنݨ توں پہلے میں ایہ جاݨݨ چاہنداں۔ توں کون ہیں؟ تے میݙا امتحان کیوں گھندا پئیں؟"
اوندا سوال سݨ تے ہک دم چپ چھا ڳئی۔ چن وی بݙل دے پچھوں لُک ڳیا۔ دروازے تے بݨے ہوئے نشان ہلݨ پئے ڳئے، جیویں کوئی پُراݨی لکیراں زندہ تھی ڳیاں ہوون۔
پھر ہک زوردار ہاسے دی آواز آئی۔ نہ ݙراوݨی، نہ تکڑی... بلکہ اینویں جیویں کوئی ٻڈھڑا بابا اپݨے پوترے دی چالاکی تے خوش تھیندا ہووے۔
سونے دا دروازہ آہستہ آہستہ کھلݨ پئے ڳیا۔ اندر اندھارا نہ ہا، بلکہ نیلی روشنی ہئی۔ روشنی اچوں ہک سایہ نکھتا۔ نہ جن، نہ پری... بلکہ ہک ٻڈھڑا بندہ ہا۔ چٹے کپڑے، چٹے وال، ہتھ اچ چولستان آلی سوٹی۔
اوں آکھیا: "شاباش پُتر رحیمو! ترائے سو سالاں اچ توں پہلا بندہ ہیں جئیں خزانے توں پہلے سوال پُچھے۔ لالچی تاں سیدھا خزانہ منگدن تے ریت تھی ویندن۔ ݙرپوک بھڄ ویندن۔"
"میں ایں چولستان دا رکھوالا ہاں۔ پُراݨے ویلھے دا ہک بادشاہ اپݨا خزانہ اتھاں لُکا ڳیا ہا۔ مرݨ توں پہلے اوں وصیت کیتی ہئی جو ایہ خزانہ اوں بندے کوں ملسے جیندا دل لوبھ توں پاک ہوسی، جیڑھا وقت تے علم دی قدر کرݨ آلا ہوسی، تے جیڑھا اندھے تے خزانے پچھوں نہ بھڄسی۔"
"توں ترائے سوالاں دے جواب تاں سہی ݙتے، پر ایہ چوتھا سوال تیکوں آپ پُچھ تے توں ثابت کر ݙتے جو توں لالچی کائنی۔ ایہو اصل امتحان ہا۔"
رحیمو دیاں اکھیں حیرانی نال کھل ڳیاں۔ دروازے دے پچھوں سونے دے سِکے نہ ہن، بلکہ ہک نکی جہیں کتاب، ہک مݨ دانے دا ٻج، تے ہک صاف پاݨی دا چشمہ ہا۔
ٻڈھڑے آکھیا: "ایہو اصل خزانہ اے پُتر۔ کتاب اچ علم اے، ٻج اچ روزی اے، تے پاݨی اچ زندگی اے۔ سونا تاں مُک ویندے، پر ایہ ترائے شئیں کݙاہیں نی مُکدیاں۔ ونڄ، اپݨے گاؤں کوں آباد کر۔"
سئیں، کہاݨی مُک ڳئی۔ رحیمو او خزانہ گھن تے گاؤں واپس ڳیا۔ اوں کتاب نال سکول کھولیا، ٻج نال سارا چولستان ہرا کر ݙتا، تے چشمے نال ہر گھر اچ پاݨی پُچا ݙتا۔ لوک اونکوں "رحیمو سخی" آکھݨ پئے ڳئے۔
سبق:
اصل خزانہ سونا کائنی، علم، روزی، تے پاݨی اے۔ تے سب توں وݙی گاٖلھ... لالچ دے بغیر پُچھیا ڳیا سوال بندے کوں ریت تھیوݨ توں بچا گھندے۔