رحیمو دے مَتھے تے تروکا آ ڳیا۔ اوندا دل زور زور نال دھڑکدا پیا ہا۔ اوں اکھیں بند کر تے اپݨی ماء دی گاٖلھ یاد کیتی۔ ماء ہمیش آکھدی ہئی:
"پُتر، دنیا دی سب توں وݙی دولت وقت اے۔ ایہ بادشاہ کول وی ہے تے فقیر کول وی۔ پر کئی بادشاہ وی اپݨی ساری سلطنت ݙے تے ہک پل واپس نی گھن سڳدا۔"
رحیمو ہمت کر تے آکھیا: "وقت!"
اوندا جواب سݨدے ای دروازے تے بݨے ہوئے نشان ہرے رنگ اچ چمکݨ پئے ڳئے۔ ہک دم سارا ٹٻہ روشن تھی ڳیا۔ او آواز ولا آئی، ایں واری تھولی نرم ہئی:
"پہلا جواب سچا ہا۔ تیکوں وقت دی قدر اے۔ ہݨ ݙوجھا سوال سݨ: او کیہڑی شئے اے جیڑھی ݙیوݨ نال ودھدی اے، تے روکݨ نال مُک ویندی اے؟"
رحیمو دی جان اچ جان آئی۔ پہلے سوال دے ٹھیک تھیوݨ نال اوندا ݙر تھولا گھٹ تھی ڳیا ہا۔ اوں ول سوچیا۔ اوندی ماء لوکاں کوں ہمیش علم ݙیندی ہئی۔ آکھدی ہئی "علم ونڈݨ نال ودھدے"۔ پر اوندا دل آکھدا پیا ہا جو ایندا ہک ٻیا جواب وی تھی سڳدے... محبت۔
اوں فیصلہ کرݨا ہا۔ وقت گزرتا پیا ہا۔ دروازے دے نشان آہستہ آہستہ مدھم تھیندے پئے ہن۔ جیویں آکھدے پئے ہوون جواب ݙے، نہ تاں موقع ہتھوں نکل ویسی۔